JULIAN TUWIM: POLSKI SŁOWNIK PIJACKI I ANTOLOGJA BACHICZNA [1935]

Opis

To pierwsze wydanie (editio princeps) jednego z najbardziej niezwykłych i błyskotliwych dzieł Juliana Tuwima – leksykonu poświęconego polskiej obyczajowości biesiadnej. Książka ukazała się w 1935 roku nakładem warszawskiego Towarzystwa Wydawniczego „Rój” z ilustracjami Feliksa Topolskiego (1907–1989), wybitnego malarza, rysownika i karykaturzysty, który później tworzył m.in. dla londyńskiego „Observera” i był oficjalnym kronikarzem koronacji królowej Elżbiety II .

Tuwim we wstępie pisał: „Sądzę, że wolny trzydziestomilionowy naród, posiadający, skromnie licząc, z pięć milionów zawołanych pijaków – powinien mieć jakiś leksykon, jakąś encyklopedię, w której zabłysłyby świetności mowy ojczystej w kieliszku odbite” . Dzieło podzielone jest na dwie części. Część pierwsza – „Polski słownik pijacki” – to usystematyzowany zbiór słów, wyrażeń i zwrotów związanych z piciem alkoholu, podzielony na działy: Pić, wypić; Wódka w ogóle; Stan i stopień nietrzeźwości; Pijak; Pijatyka; Ceremonie, okazje i zwyczaje pijackie; Miary i naczynia oraz inne . Część druga – „Antologja bachiczna” – to wybór tekstów literackich od czasów średniowiecza po wiek XVIII, poświęconych piciu, biesiadzie i trunkom, autorstwa m.in. Mikołaja Reja, Jana Kochanowskiego, Wacława Potockiego i Ignacego Krasickiego .

Dzieło Tuwima jest nie tylko zabawną ciekawostką, ale także niezwykle cennym źródłem wiedzy o języku polskim, jego bogactwie i ewolucji, a także o obyczajowości szlacheckiej i mieszczańskiej na przestrzeni wieków. Stanowi unikatowe połączenie erudycji z humorem, które na stałe weszło do kanonu polskiej literatury i kultury.

3038-25-A-Z