Władysław Tatarkiewicz: O szczęściu [1947]

To pierwsze wydanie jednej z najważniejszych polskich książek filozoficznych XX wieku, poświęconej jednemu z kluczowych zagadnień etyki – pojęciu szczęścia. Autorem jest wybitny historyk filozofii, estetyk i etyk, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, jeden z czołowych przedstawicieli szkoły lwowsko-warszawskiej – Władysław Tatarkiewicz (1886–1980).

Praca, nad którą autor pracował od 1918 roku, a ostateczny kształt nadał jej podczas wojny, ma niezwykle dramatyczną historię. Rękopis, przygotowany jesienią 1939 roku, został wzbogacony o nowy rozdział „Cierpienie” w czasie okupacji. Fragmenty rozprawy były odczytywane na tajnych zebraniach Uniwersytetu Warszawskiego . Podczas powstania warszawskiego w 1944 roku autorowi udało się uratować rękopis z płonącego domu. W październiku 1944 roku, w drodze do obozu w Pruszkowie, niemiecki oficer wyrzucił manuskrypt do rynsztoka, mówiąc: „Praca naukowa? To już niepotrzebne – nie ma już polskiej kultury”. Tatarkiewicz zaryzykował życie, by go odzyskać.

Książka, wydana w Krakowie w 1947 roku nakładem wydawnictwa Wiedza-Zawód-Kultura, zawiera przegląd podstawowych koncepcji szczęścia i dróg jego osiągania – od starożytności po czasy współczesne autorowi. Zgodnie z biografem Tatarkiewicza, Markiem Jaworskim, jest to „głęboka refleksja nad jedną z fundamentalnych kategorii etycznych”, która „najpełniej prezentuje ‘etyczny optymizm’ szkoły lwowsko-warszawskiej”.

4911-21-B-W