JAN BIAŁOSTOCKI: ALBRECHT DURER JAKO PISARZ I TEORETYK SZTUKI [1956]

Opis

To pierwsze wydanie fundamentalnego dzieła wybitnego historyka sztuki, profesora Jana Białostockiego (1921–1988) – jednego z najwybitniejszych polskich humanistów XX wieku, wieloletniego dyrektora Muzeum Narodowego w Warszawie i profesora Uniwersytetu Warszawskiego. Publikacja ukazała się w 1956 roku we Wrocławiu nakładem Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, jako tom V prestiżowej serii „Teksty źródłowe do dziejów teorii sztuki”.

Książka stanowi pierwszą w polskiej literaturze naukowej tak obszerną monografię poświęconą piśmiennictwu Albrechta Dürera (1471–1528) – genialnego malarza, rysownika i grafika, który był także jednym z pierwszych teoretyków sztuki nowożytnej. Białostocki analizuje wszystkie traktaty Dürera: „Kurs sztuki mierzenia” (1525), „Naukę o umacnianiu miast, zamków i grodów” (1527) oraz „Cztery księgi o proporcjach człowieka” (1528). Autor ukazuje Dürera nie tylko jako praktyka, ale przede wszystkim jako myśliciela, który na gruncie niemieckim przełomu XV i XVI wieku stworzył nowoczesną teorię sztuki, łączącą empiryzm z refleksją nad naturą piękna i rolą artysty.

Dzieło Białostockiego, oparte na drobiazgowej analizie źródeł i obfitujące w cytaty z oryginalnych tekstów, do dziś pozostaje podstawową pracą w tej dziedzinie. Publikacja wzbogacona jest 80 ilustracjami (w tym reprodukcje rysunków i rycin Dürera, faksymilia rękopisów). Egzemplarz czysty, oprawiony w ekskluzywną, ręcznie wykonaną oprawę z naturalnej skóry przez Introligatornię Antykwariatu Polskiego.

8576×5-21-A-Z