Bohomolec Jan X., Diabeł W Swoiey Postaci: Z okazyi pytania jesli są upiory ukazany. Cz. I, [1775]

Ks. Jan Bohomolec, „Diabeł w swoiey postaci : z okazyi pytania jesli są upiory ukazany”. Część I

Warszawa 1775, M. Gröll.

21 cm; [7] k., 362 s. (winno być: [8] k., 374 s., [1] k.).

Warszawska edycja z 1775 roku, wydana przez Michała Grölla, należy do istotnych druków polskiego Oświecenia polemiczno-religijnego. Dzieło ks. Jana Bohomolca — jezuity, publicysty i dramatopisarza, jednej z ważniejszych postaci intelektualnych epoki stanisławowskiej — stanowi przykład racjonalistycznej rozprawy wymierzonej w zabobon i wiarę w upiory, wpisując się w nurt oświeceniowej krytyki przesądów.

Druk odnotowany jest w „Bibliografii Polskiej” Karola Estreichera (dział XVIII w., hasło Bohomolec), co potwierdza jego miejsce w podstawowym korpusie bibliograficznym epoki. Wydawnictwa Grölla należą do najbardziej rozpoznawalnych oficyn warszawskich drugiej połowy XVIII wieku, a ich druki stanowią trwały segment rynku kolekcjonerskiego.

Egzemplarz niekompletny względem pełnej kolacji (braki w paginacji zgodnie z podaną specyfikacją), jednak zachowany w formie zwartego woluminu. Stan po fachowej konserwacji.

Wolumin oprawiony w ręcznie wykonaną oprawę skórzaną w introligatorni Antykwariatu Polskiego. Klasyczna konstrukcja oprawy zapewnia stabilność bloku książki i długoterminowe zabezpieczenie konserwatorskie, co w przypadku druków XVIII-wiecznych ma istotne znaczenie dla utrzymania wartości rynkowej.

Druki oświeceniowe z warszawskiej oficyny Grölla, zwłaszcza autorstwa Bohomolca, pozostają w kręgu zainteresowania kolekcjonerów literatury stanisławowskiej oraz inwestorów budujących reprezentatywne kolekcje starodruków polskich XVIII wieku. Historyczne znaczenie dzieła, jego miejsce w sporach intelektualnych epoki oraz rozpoznawalność wydawcy czynią z egzemplarza obiekt o wyraźnej randze kolekcjonerskiej.